17.9.08

akşamüstünde...


Kapıyı vurmadan,sessizce çıkup gitsem evden.Hemen şimdi.Yürüsem yağmurun altında,ıslansam...Gök gürleyince bi an ürksem...Sonra yine ıslansam...Geçermi kendime kızgınlığım?Yaptığım hataları düzeltebilir miyim ıslandıktan sonra?Yağmur damlaları yüzüme vurdukça,aklım başıma gelir mi?Gök gürleyince ürkerim,korkarım ya ben hatta zıplarım bazen;o an bir şey olurmu ki?Mucize gibi birşey...Bir anda herşey yoluna girmeye başlar mı?

Usanmışlık var bugün üstüme...Yorulmuşluk...Ne yapacağını bilen ama yapacakları şartlara bağlı olan bi kızın beklemekten yorulmuşluğu...Bekliyorum...Sadece iyi bir haber bekliyorum.
Geleceğini bildiğim ama beklemeye bu aralar sabrımın yetmediği iyi bir haber işte...O kadar eminim ki geleceğinden.Tüm yorgunluğuma,tüm usanmışlığıma rağmen içimde kocaman bir umut var.Bu aralar ayakta kalmamı sağlayacak kadar büyük bir umut,şimdi çıkıp gidememe rağmen bu akşamüstünde...

2 yorum:

kelebekmisali dedi ki...

bekleyip güzel haberleri güzel günleri de göreceğiz bitanem.. yeter ki umudumuzu kaybetmeyelim..

eflâtun dedi ki...

o zaman sen benim umudum ol bende senin :) umut koydum adını diyelm :)