23.9.08

bir ışık...


karanlıkta kalır insan bazen.bakar durur etrafına ne güneş,ne ay,ne kutup yıldızı...yolunu bulabilmesine yardım edecek hiçbirşey göremez,bulamaz...
umutsuzluğa kapılsa.
otursa bir taşın üstüne.
ağlasa haline,bir şey değişirmi?
bir ışık bulabilirmi yol gösterecek gözyaşlarının arasında?
-tabii ki hayır...
peki ne yapabilir insan bu durumda?
ateşi atalarımız icat etmiş biliyoruz.
çakmak,kibrit olmasa da el yordamıyla iki küçük taş bulsa,uğraşsa gerekirse saatlerce bir ateş yaksa...hiçbirşeye ihtiyaç duymadan kendi ateşiyle yolunu bulsa insan,kendine daha çok faydası olmazmı?
bazen hepimiz düşeriz umutsuzluğa.herkesle konuşuruz bir yardım eli uzatsınlar,bir akıl versinler bekleriz.
bekleriz beklemesine de başkalarının yardımıyla ne kadar kendi hayatımızı yaşayabiliriz?
nasıl bu benim hayatım diyebiliriz?
böyle umutsuzluk denen karanlığın içine düştüğümüzde kendi ateşimizi kendimiz yaksak,kendi umudumuzu kendimiz yaratsak.denemekten yorulmadan,bazen kaybolsakta kendi yolumuzu kendimiz bulup yürüsek.hayatımız daha anlamlı olmaz mı?

3 yorum:

kelebekmisali dedi ki...

kalabalılar içinde olsa da insan yine yalnız.. hep yalnız...
etrafımızda kimler olursa olsun, kim ne söylemiş ne öğütler vermiş olursa olsun hep bildiğimizi yapmıyor muyuz zaten? en mutsuz anımızda bir dostun omzunda ağlayıp belki de binlerce defa söz verip sonra yine bildiğimizi okumuyor muyuz? acısıyla,tatlısıyla,hatasıyla, doğrusuyla bu bizim hayatımız değil mi?

Adsız dedi ki...

Evet kesin daha anlamlı olur. Sonra o ateşin etrafına topla bi de sevdiklerini, o zaman tam olur:)

eflâtun dedi ki...

ben ateşimi yaktım,yolumu çizdim ve gidiyorum o yolda...sevdiklerimi kendi yoluma götüremem,gelmek istemedikleri sürece.gelen olursa benimle eyvallah ;)