25.9.08

yalnız

Hiç alışamam sanıyordum,tek başıma yapamam...Ama insanoğlu işte herşeye alışıyor ve bende yalnızlığa alıştım...Evden sadece köpeğimi alıp yürüyüş yapmak için çıkar oldum.Bütün gün odamdayım,temizlik yapıyorum,kitap okuyorum hatta bazen yemek bile yapıyorum,film izliyorum,nette takılıyorum ve gün geçiyor.Ne garip ki artık evde olmaktan zevk alıyorum.Canım dışarı çıkmayı istemiyor bile oysa ben ne kadar çok severdim dışarı çıkmayı,arkadaşlarla birlikte olmayı...Ama yalnızlığa öyle bi alıştım ki odamın dışındaki dünya çok gereksizmiş gibi geliyor...Hoş zaten dışarı çıksam nereye gidiceksem...Küçük bir şehirde yaşamanın dezavantajları aynı cafe ye muhtemelen en az 100 kez gitmiş olursunuz(garsonlar sokakta bile gördüklerinde selam veriyorlardır),tüm mağazaları,barları,lokantaları,parkları,hatta pastaneleri ve bilimum gidilebilecek tüm yerleri zaten çoktan keşfetmişsinizdir.Sinemaya filmler gösterime girdikten ortalama bir ay sonra gelir biraz şanslıysalar.Tiyatro desem...Çok nadir uğruyor buralara...Hoş aradığım kitapları bulabileceğim doğru düzgün bir kitapçı bile yok ki...Best seller ararsak iyi hoş varlar ama gerisi yok...
Hayatım bu aralar bi tek anneannem le sabah kahvesi içerken renklenir oldu.Gerçi son 2 gün için burdan anneanneme sonsuz teşekkürlerimi iletmek istiyorum,bana farklı hayat tecrübeleri yaşattığı için.Dün çalan telefonun sesiyle başladı herşey,kızım gel biraz,eyvallah dedim gittim...
Ve saatlerce tarhana ovdum,sonra yetmedi eledim...Yerken çok güzel oluyo kendileri ama yapılış aşamasının bu kadar zor olduğunu bilmiyodum şahsen,hâlâ sırtım ağırıyor.Velhasıl tarhanalar bitince turşu seansına geçtik,içindekileri geçiyorum suyunu bile yapmayı öğrendim.Neyse dün akşam yattım dinlendim falan sırt ağrım geçmiş ti taa ki bugün tekrar telefon çalıncaya kadar,açtım anneannem kızım biraz bana gel dedi,peki dedim gittim.beni bekleyen hamurlar varmış!!!evet bunuda yaptım baklava için hamur açtım :) gerçi ilk birkaç deneyimim yuvarlaktan ziyade böyle hiç uygun tepsi bulunamayacak yufkalar oldu ama denedim ve başardım :) bu bayramki baklava elim değdi ya benim süper ötesi olacak kesinlikle.
ve bu gece akşam yemeği için dün uğraştığımız tarhana dan çorba yaptım,kendileri nefis oldu.ne de olsa benim elim değdi ona da,başka nasıl olması beklenirdi ki ...

p.s. yazıya hüzünlü başladım ama sonra neşelendim.ama bu dengesizlik benim suçum değil,ikizler burcuyum ruh halim bir anda değişebiliyor yazıyı yarım bırakmak da istemedim öyle gittiği yere kadar gitti işte :)

3 yorum:

diamandi dedi ki...

tam hayat gibi işte... saniyelerle değiştiriyor çoğu şeyi...

eflâtun dedi ki...

evet benim psikolojimde yazımın başını sonunu değiştirdi...
hayat misali,nerden nereye...

diamandi dedi ki...

misal hayat olunca yaşananda öyle değişken oluyo galiba...