21.10.08

kızsam ne fayda...

gidemiyorum
kalamıyorum
yapamıyorum...
olumsuz cümleler kurup,evrene olumsuz mesajlar veriyorum yine... belki de bu yüzden bu aralar ruh halim böyle bi garip,bi kendi halinde takılmakta...
sürekli fikir değiştiriyorum...
dün evet dediğime,bugün hayır diyorum...
dün kötüyken,bugün iyi oluyorum...-kendime değil,insanlara karşı-(sorun da burda başlıyor zaten)
çözümü olan sorunları dert ediyorum...
doğduğumdan beri aynı olan dedeme kızıp ağlayabiliyorum...
ama ona hiçbirşey söyleyemiyorum...
neden diye soramıyorum...
içimdekileri sözlerle yüzlerine çarpamıyorum...
yaşlılar kaç yıllık ömürleri var diyorum...
ama çok kızıyorum...
20 yıldır babamla konuşmadığı için kızıyorum...
işyerindeki patlamada babam yaralanmışken 2 ay çalışacak durumda olmadığı zaman ki ben üniversitede öğrenciydim başka bir şehirde,babamı ziyarete gelmediği(ki insanlar genelde bu gibi durumlarda küslükleri unutup barışırlar) gibi beni bile aramaya gerek duymadığı için hâlâ çok kızıyorum...
babamın kardeşlerine 20 yıldır bir kez bile babamla dedemin barışması için ağızlarından tek bir kelime dahi çıkmadığı için kızıyorum...
ve hiçbirini umursamıyorum...
sadece tanıdığım ve yolda gördüğümde konuştuğum insanlar benim için...
yoklukları pek umrumda değil varlıklarının umrumda olmadığı gibi...
ama yine de düşününce en çok dedeme kızıyorum...
keşke böyle olmasaydı demek çözüm olmuyor hiçbir zaman...
ve nasıl bir inattır bu anlamıyorum ben...
anlayamıyorum....



Hiç yorum yok: