9.12.08

unutmuşum...

sıradan bir gün.her zamanki gibi evde.kuzey batı cephesinde yeni birşey yok...
eskileri düşündüm bugün.
okuduğum kitaplardan yada izlediğim filmlerden sahneler gibi.
oysaki hepsini ben yaşamıştım.
bendim o aşık olduğunu sanan kız.
bendim o içindeki acıya acı katarcasına sigaranın dumanını içine çeken kız.
bendim o içip içip ayakta duramayacak kadar sarhoş olan kız.
bendim gözyaşlarını gözlerinde tutamayan,ağlayan o kız...
sinirlenip bağıran,kavga eden.
bazen susup,uzaklara dalıp giden.
hepsi bendim.
heyecanlanan,hoşlanan,seven,aşık olan,nefret eden o kız...
hepsi ama hepsi bendim...
şimdi ne oldu bana ?
ne zaman böyle oldum?
duygularımdan arındım mı???
ya da belki bi yerlerde unuttum.
kimbilebilir.
-benden başka-

çok uzun zaman oldu birini gerçekten sevmeyeli...
en son birine aşık olmuştum.çok ama çok sevmiştim.
herşeyi göze alabilirdim.
aldım da.
o durup dururken beni öylece bıraktı ardında.
bi gece aslında sabah karşı sokak ortasında yapılan bi konuşma.
ben güçlü bi kızmışım.bununda üstesinden gelebilirmişim...
bi tokat sesi.
bi anda ekip arabasında polislerin yanımıza gelmesi.
arkamdan gelme diyerek koşa koşa evime kaçmam.
sabaha kadar ağlamam.
sigara içip içip,dumanı içime çektikçe ağlamam.
ve o gece benim doğumgünümü kutlamıştık biz.
ne doğumgünü hediyesiydi ama!
artık senden bahsederken ağlamıyorum ben.
oysa bu hikayeyi-ki başı da vardır ve devamı da- arkadaşlarımla ne zaman senin konun açılsa,
anlatırım ben...bozuk bir plak gibi...yakın arkadaşlarımın ezberlediği ve benimse asla unutamayacağım olaylar dizisi,senle yaşanan...
ve aradan o kadar zaman geçti-2,5yıl kadar- ben sana dair hiçbirşeyi unutmadım.
hiçbir anıyı ve hiçbir dakikayı birlikte geçirdiğimiz...

sendemi bıraktım ben kendimi?
o eski şehir demi unuttum duygularımı...
bilmiyorum...
hikayeyi yazsam bir kez,satır aralarında bulabilir miyim birşeyler???




6 yorum:

_zAhir_ dedi ki...

içini,içimi,içimizi kemiren hatıralar...ben seni okuyunca kendiminkilere bir güzel sövdüm şimdilik yaradı işe..çabucak geçse hepsi keşke...

kırmızılı dedi ki...

keşke sövmekle geçseydi ya da yazdıkça içimizden atabilseydik...
olmayınca olmuyor sanki...

Volkan dedi ki...

Eternal sunshine of the spotless mind -Sil baştan'ın bazen ben de gerçek bir olaymasını dilerim, unutmak en güçlü çözüm gelir ama sanırım -filmdeki gibi- insan pişman olur unutmaya ya. Onlarla yaşamayı öğrenmek gerek sanırım(dile kolay). Ama tabii ne yaşandığına göre de değişir. İnsan yarısını birine vermiş, onda bırakmışsa, şifası sanmıyorum başka bir kişide, anıda, sevgide, şiirde, vb. yerde olsun... Geçmiş olsun

kırmızılı dedi ki...

geçmiyor sanki be volkan.
tam geçti sandığım zamanlarda,kabuk tutmuş o yara birdenbire kanıyor.
unutulmuyor.
geçmiyor...

Volkan dedi ki...

bunun üzerine içilir o zaman :(

kırmızılı dedi ki...

içtim içtim bi yararını göremedim:)
zamana bıraktım artık herşeyi...