31.1.09

kar,sigara ve hüzün


evden çıkarken gayet sakindi,kapıyı sessizce çekti ve sokağa çıktı.
geceydi,buzlar parlıyordu.
çıkarken botlarını giymişti,üzgün olmasına rağmen yerdeki buzu unutacak kadar kendini kaybetmemişti...

ileriye doğru bakmadı,yokuştan aşağı indi ve kaldırım da yürümeye başladı.
ne tarafa gittiğinin bir önemi yoktu. tek istediği biraz yürümek,üşümek ve ağlamaktı,sessizce...
soğuğa aldırmadan
-ki eldiven bile takmamıştı,hava sıcaklığı ise eksilerdeydi-

bir sigara yaktı,parmakları donacak gibiydi ve duman içini ısıtıyordu.
sigarası anlardı herhalde derdini,duman ne de olsa içine gidiyordu,
kanına karışıp kalbinden geçerken,anlarmıydı acısını?

"sokak lambalarından süzülen ışıklar buzlara yansıyordu ve bu buzların parlamasına neden oluyordu.ne kadar da çok sokak lambası vardı,küresel ısınmayı enerji kaynaklarının azalmasını anlaşılan belediyeler hiç düşünmüyordu,her yer ışıl ışıldı...zaten yolu ikiye ayırmak için yapılan çiçekliklerde bir sürü çiçekler vardı,tamam çiçekler çok güzeldiler ama her gün bir sürü su harcanıyordu sulamak için,ve yazları birçok gün sular kesiliyordu yaşanan su sıkıntısından dolayı.yok yok,belediyeler gerçekten çevre düzeninden,şehrin güzel görünmesinden başka hiçbirşeyi önemsemiyorlardı..."

aklından bunlar geçiyordu ve çok şaşırdı.üşümek iyi gelmişti herhâlde...
sigarasının bitmiş olduğunu farketti,izmariti yol kenarında ki karların içine fırlattı... elleri ve burnu donacakmış gibiydi.
bir kez daha soğuğa aldırmadan bir sigara daha yaktı.


aklına ilk aşkı geldi,lisedeydiler 16-17 yaşlarında
ne çocuk ne de genç,
ikisinin arasında bir yerler de büyümeye çalışıyordular

deli dolu,fırtınalı bir aşk-tı
aşk mıydı?
ne önemi vardı ki?
güzeldi,ilkti ve geçmişte kalmıştı.


onunlayken hep tek sigara yakarlar ve ikisi içerlerdi...


ondan sonra hiç kimseyle sigarasını paylaşmamıştı.


sokak lambaları,ilk aşkı,içtiği ilk sigaralar.
ciğerine kadar çektiği sigaranın dumanı, kalbindeki acıyı paylaşan sigarasının dumanı...

ilginç miydi?
artık eskisi kadar canı acımıyordu
.
ve
bu son ayrılık değildi, biliyordu..

16 yorum:

RoNaLDiNHo dedi ki...
Bu yorum yazar tarafından silindi.
Evren dedi ki...

Her acıda - sebebi ne olursa olsun - ilk yaptığım çıkıp sokaklarda yürümektir. Eskiden çokkk eskiden sigara da eşlik ederdi bana. Şimdilerde bir ben bir de yalnızlığım dolaşıyoruz dertleri dağıtmak umuduyla...

GausS dedi ki...

"""ondan sonra hiç kimseyle sigarasını paylaşmamıştı.""" sanırım ilk aşkın unutulmazlığını bu cümle sadece bu cümle bu kadar derinden hissettiriyor...ilk aşk..unutulmayan en saf aşk..en içten aşk...ve belkide en gerçek aşk...bu arada olay ankarada geçiyor sanırım :) => " ....ama her gün bir sürü su harcanıyordu sulamak için,ve yazları birçok gün sular kesiliyordu yaşanan su sıkıntısından dolayı.yok yok,belediyeler gerçekten çevre düzeninden,şehrin güzel görünmesinden başka hiçbirşeyi önemsemiyorlardı..."

Forsaken dedi ki...

yazmayın şöyle şeyler yahu, içimdeki depreşik canavar uyanıyor :) en güzeli bence içinde bulunulan aşk gerisinde hep üzen hikayeler var.

gribulut dedi ki...

şu sokakların dili olsada anlatsa, hüzünlenen insanların bu yolları nasıl aşındırdığını.

e.d dedi ki...

izmariti attığın yerden al çabuk :)

кıямızıℓı dedi ki...

ronaldinho

evet bende paylaşmanın güzel olduğuna ve değer kattığına inanıyorum :)

кıямızıℓı dedi ki...

evren

sanırım acı çekerken her zaman yanımda olacak tek dostum sigaram...
artık pek içmesem de moralim bozukken,canım yanarken içmeden duramam...

кıямızıℓı dedi ki...

gauss

yok yok unutamam ben onu hiç :)
aslında şehir ülkemdeki her şehir...

кıямızıℓı dedi ki...

forsaken

yavrucum malzeme bu ben neyleyim :)

кıямızıℓı dedi ki...

gribulut

bence anlatmasalar daha iyi...

кıямızıℓı dedi ki...

e.d.

alamam kar var çok soğuk yerler :)

kozmonot dedi ki...

tam benlik olmuş valla yüreğine sağlık bunalım modundayım zaten

_zAhİr_ dedi ki...

başlığı görür görmez anladım okurken kendimden bir şey bulacağımı ; yanılmışım kendimden çok şey buldum ....

кıямızıℓı dedi ki...

kozmonot

teşekkür ederim...

кıямızıℓı dedi ki...

zahir

hepimiz yaşadıklarımızı çok özel,çok kendimize ait sanıyoruz,buna rağmen ne kadar da benziyor aslında...