24.6.09

balonum uçtu,gitti...

Lodos alıp götürüyor bulutları uzaklara...

Küçükken daha çok küçücükken bilmezdim bulutların dünyayı dolaştığını,
bilmezdim aşkın bulutlara benzediğini bir rüzgar eserken gelip geçtiğini,
eğer kalırsa yağmurun yağacağını...

Bulutlarla birlikte uçsun diye uçan balonumun ipini bırakmıştım bi keresinde,
uçmuştu gökyüzüne doğru,sonra rüzgar alıp götürmüştü kırmızı balonumu.
Öyle bakakalmıştım ama ağlamamıştım ben bırakmıştım ki ipini,
neden ağlayayım?

Sonra büyüdüm yavaş yavaş,annemin bana uçan balon ve pamuk helva almayacağı kadar büyüdüm...

Haziran akşamları serin olurdu ben çocukken de-aynı bu geceler gibi-,gökyüzü bulutsuz olurdu geceleri,rüzgar eserdi,
yıldızlar gitmezlerdi hiçbir yere,rüzgarın gücü yetmezdi ki yıldızları alıp götürmeye...

Öyleyse bulutlar neden durmazlardı hiç yerinde?

Ve benim gözlerim neden hep kayıp giden yıldızları arardı rüzgarın gücüne karşı çıkacak kadar güçlü olup gökyüzünde asılı duran onca yıldız varken?

6 yorum:

pipo içen gergedan yavrusu dedi ki...

çok güzel ..

BeD@rdeM dedi ki...

sağlam durduğu sürece rüzGar sadece tatlı bir his bırakır temas ettiklerine... zaten rüzGara yol arkadaşlığı etmek içindir bütün diğerlerinin çabası... yüreğine sağlık.

Elâlemin akıllısı dedi ki...

bu kpss bazen ilham da veriyor :d

kIrmIzILI dedi ki...

gergedancık

teşekkür ederim...

kIrmIzILI dedi ki...

bad@rdem

"sağlam durduğu sürece rüzgar sadece tatlı bir his bırakır temas ettiklerine..."

Belki de ben rüzgara karşı güçlü durmayı başaramıyorum kimbilir...

kIrmIzILI dedi ki...

elalemin akıllısı

yok annem kuyruk acısı ilham veriyor...