23.9.09

Kimbilir belki de kaybolmuşum ben...

Hava güneşli,gökyüzü mavi,bulutlar da vardır mutlaka hani çocukluğumuzdan kalma şekillerini birşeylere benzetmek hoşlandığımız bulutlar.
Sahi siz en son ne zaman bir bulutu bir kalbe ya da bir hayvana benzettiniz?
Ben unuttum zamanını...
Kimbilir belki de hayallerimin neler olduğunu unuttuğum zamanla aynıdır...

Çocukken yani ilkokuldayken falan ne çok hayal kurardık kızkardeşimle hoş o alık bi balık burcu hâlâ çok hayal kurar,peki ya ben ne zaman vazgeçtim hayal kurmaktan,ne zaman kaybettim kendimi hayatın karmaşasının içinde,ne zaman yetiştim ben hayat hızına ya da ne zamandır kovalıyorum hayatı...

Boşluğun ortasındaymışım gibi şimdi,hayallerim yok hedeflerim yok.
24 yaşındayım ve ne yapacağımı bilmiyorum.
Umut diye bir kelime var sözlüğümde anlamını unuttuğum,
hayal kurmak var birde artık beceremediğim...

Geleceği düşünemiyorum bile bir yıl sonrasını falan geçtim,
yarına dair dahi bir fikrim yok.

Sahi bu yazıyı yazdıktan sonra ne yapacağım ben?
Kitap okumak,film ya da dizi izlemek...
Nereye kadar gider böyle,ne zamana kadar?
Bilmiyorum...

2 yorum:

gereksiz adam dedi ki...

Dünyayı tanıdıkça hiçte öyle hayaller kuracak kadar gizemli ve güzel olmadığını anlıyoruz herhalde ve zamanla hayaller gerçekleşmedikçe vazgeçiyoruz kurmaktan. Geleni yaşıyoruz işte bata çıka..

aksilaz dedi ki...

hayatın önümüze koydugu sıkıntılı anlarda pes etmeyi tercih etmek kolaycılıktır. Aksine daha dirençli olmalı insan.Hayalleri olmalı ve onun peşinden koşmalı.Emek harcamalı, çaba göstermeli ama hiçbir zaman pes etmemeli.