5.1.10

kırmızılımaca

Düşünmek istemiyorum bugünlerde hiçbirşeyi.
Herşey kalsın öylece.
Alıp başımı gideyim sıcak ülkelere,
öyle üşüyorum ki...

Yazsam diyorum,içimde ne var ne yok yazsam buraya,
yazmak bile zor geliyor blog.
Düşündükçe ağrılar giren kafamla,yok yazamıyorum işte.

Bazı insanlar olur hani,hayatlarında ki herşey mükemmele yakın olur,
işte öyle insanlar tanıyorum,imreniyorum onlara belki biraz da kıskanıyorum içten içe,
benim hayatım neden bu kadar boktan diye...

kendime mi kızmalıyım yoksa hayata mı ne yapmalıyım bilmiyorum.
evet bilinçsizce yaşıyorum şu anda imla kurallarını uygulamadağım gibi
bildiğim hiçbirşeyi uygulamıyorum.

korku,heyecan,hasret,merak,mutluluk,hüzün.
hepsi bi arada içimde.
biri birinden daha baskın gelse diyorum,gelemiyor...
homojen bir karışım olmuş sanki duygularım ayırt edemiyorum.
hem kızgın olup hem affedebiliyorum.
hem hüzünlenip hem gülümseyebiliyorum.
hem mantıklı düşünüp hem de gayet duygusal davranışlar sergileyebiliyorum.
hayatımdan çıkarsam deyip özleyebiliyorum.
özetle mala bağladım ben blog.

mesela bu gece sabaha kadar sana yazabilirim,yapsam mı bunu?
bebekliğimde dedemle babaannemin kavgalarında ağarmışım mesela ben,
bunu büyüyünce annem söyledi tabii çünkü hala her kavga da her sesler yükseldiğinde ağlarım ben.biriyle kavga ederim mesela edemem çünkü ağlarım.salağım blog ben salak.
ya da salak demeyelim abartı olur evet evet malım ben hakkat bak ya.
sonra mesela ben birşeyi gözüme kestirdim mi illa da ona sahip olmak isterim ve yüzde doksan dokuz sahip olurum.ayakkabı olur,çanta olur,kazaktı çizmeydi her neyse işte.naparım ederim
alırım yani benim olur.

bide ben mesela bazen bazı şeylere çok içerlerim bunlar genelde küçük önemsiz görünen şeyler olur,ama takarım kafama işte,düşünürüm böyle saf saf sonra hiç unutamam.
mesela bi arkadaşıma bundan 10 sene önce bi kez çok kırılmıştım hala kendisiyle muhattap olma istemim yoktur vb.bu gibi şeyler.

sonra mesela bugünlerde ders çalışasım gelyo bazı bazı ama nedense hiç çalışamıyorum.
bide ben fark ettim ki mutluyken yemek yemiyorum ama üzülünce yiyorum.
oysa eskiden tam tersiydi üzülünce yiyemezdim hoş mutluyken de pek yemezdim.
sanırım eski günlere dönmeliyim zira kilolar alıp başnı gidiyor.
gerçi son bir haftadır resmen yemek yemeden yaşıyorm 2 kilo vermişimdir gibi hissetmekle beraber tartılmak hala korkulu rüyam.

sanırım bu gece bu kadar saçmalamak yeter.
meraklısına arkası yarın.
the end.kiss you baby.

1 yorum:

kamikaze dedi ki...

canımm senin bu duyguların hepimizde oluo.içini çok güzel dökmüşsün.benim de kendimi mal gibi hissettiğim oluyor.karışık duygular barındırıyorum içimde.kendimizi bulma sıkıntıları belki de.yemek yememene çok üzüldüm.ne olur kendine dikkat et canım:( içini dök rahatla ama kendine dikkat et.sevgilerimle.