30.8.16

Zor.

2 kardeşim var. Biri kız biri erkek. İkisi de birbirlerine çok benziyorlar. Kendilerini mükemmel sanmalar, üstün görmeler, hiçbir şeyi hiçkimseyi beğenmemeler, kendilerini melek sanmalar (?), ben yapıyorum sen yapmıyorsun diyip sadece kendi yaptıklarını görmeler, her şeyin en iyisini hak ettiklerini düşünmeler, annemi ve beni sürekli diğerinin tarafını tutmakla suçlamalar vs. Bu liste uzar gider haliyle. Velhasıl kelam birlikte büyüdüklerinden olsa gerek çok benziyorlar. Bunun sonucunda da sürekli kavga ediyorlar, kavga derken öyle laf sokmalı değil baya baya kavga yani, hayal gücünüze kalmış. Zaman zaman ben de bu kavgaların ortasında kalıveriyorum arayı bulayım derken hooppp bi bakmışım olay bana dönmüş. Çok yorucular ya. Vallahi çok bunaldım. Bide benim öyle kavga tartışma ortamlarının ardından inanılmaz modum düşüyor, mesela onlar 9 saat önce kavga etti ben bu saat oldu kendime gelemiyorum. Nasıl bi modum varsa düştü mü kalkmak bilmiyor. Kardeşlik zor, kavgacı insan çok daha zor, benim gibi her şeyi umursayan biri olmak daha da zor. Ya mutlu olamayız hep biliyorum ama bari sakin olalım genel olarak, bağırmasınlar işte, bak başımın ağrısı bu saat oldu geçmedi, yazık değil mi bana? Kimsenin her şey istediği gibi olamaz, umarım kardeşlerim bu gerçeği farkına varır en yakın zamanda. Ben çok çok çooookk yoruldum, anneme zaten yazık... Enough gari.

Hiç yorum yok: