30.8.16

Zor.

2 kardeşim var. Biri kız biri erkek. İkisi de birbirlerine çok benziyorlar. Kendilerini mükemmel sanmalar, üstün görmeler, hiçbir şeyi hiçkimseyi beğenmemeler, kendilerini melek sanmalar (?), ben yapıyorum sen yapmıyorsun diyip sadece kendi yaptıklarını görmeler, her şeyin en iyisini hak ettiklerini düşünmeler, annemi ve beni sürekli diğerinin tarafını tutmakla suçlamalar vs. Bu liste uzar gider haliyle. Velhasıl kelam birlikte büyüdüklerinden olsa gerek çok benziyorlar. Bunun sonucunda da sürekli kavga ediyorlar, kavga derken öyle laf sokmalı değil baya baya kavga yani, hayal gücünüze kalmış. Zaman zaman ben de bu kavgaların ortasında kalıveriyorum arayı bulayım derken hooppp bi bakmışım olay bana dönmüş. Çok yorucular ya. Vallahi çok bunaldım. Bide benim öyle kavga tartışma ortamlarının ardından inanılmaz modum düşüyor, mesela onlar 9 saat önce kavga etti ben bu saat oldu kendime gelemiyorum. Nasıl bi modum varsa düştü mü kalkmak bilmiyor. Kardeşlik zor, kavgacı insan çok daha zor, benim gibi her şeyi umursayan biri olmak daha da zor. Ya mutlu olamayız hep biliyorum ama bari sakin olalım genel olarak, bağırmasınlar işte, bak başımın ağrısı bu saat oldu geçmedi, yazık değil mi bana? Kimsenin her şey istediği gibi olamaz, umarım kardeşlerim bu gerçeği farkına varır en yakın zamanda. Ben çok çok çooookk yoruldum, anneme zaten yazık... Enough gari.

20.8.16

çekemiyorum yasası

nasıl bir insanım bilmiyorum ama en ufak bi gerginlikten bile modum düşüyor, mutsuz oluyorum, yüzüm gülmüyor. istiyorum ki hep uyum içinde, sevgi dolu, pozitif enerji saçan insanlarla olayım. çünkü biri beni germeyince ben zaten öyleyim. velhasıl kelam gel gör ki olmuyor. zaman zaman birilerinin en ufacık bi negatif enerji yaymasından benim modum yerin dibine giriyor, olumlu düşünceymiş pozitif enerjiymiş hepsi kaybolup gidiyor. insanlar bağırmadan konuşsun, sakin olsun, beni germesin.. hayat bayram olsa keşke yaaa :(

19.8.16

sen yokken yine yanlış yaptım

Bugün çok mutsuzdum, içim daraldı, ruhum bunaldı. Kız kardeşimle kavga ettim, anneme sinirlendim. Geçmişi boşverdim, geleceğe umutla bakamadım. Sonra öğrendim ki babamın iş yerinde az kalsın patlama olacakmış. Allah korumuş... çok şükür. Zaten ne zaman içim sıkılsa korkarım hep sevdiklerimin başına bir şey mi geldi diye. Böyle bi insanım ben, bu yaştan sonra yapacak bir şey yok sanırım bu konuda. Hoş istemsizce gerçekleşen şeyler için zaten genellikle yapacak bir şey olmuyor. İnsanlar değişiyor ama bazı huylar hiç değişmiyor. Neyse yaz tatili geldi, geçip gidiyor. Günler sanki haybeden bitiyormuş gibi, yapacak çok şey olmasına rağmen ben hiçbir şey yapamıyorum. Eski günlerdeki gibi geç uyuyorum, geç uyanıyorum. Bu blogu ilk yazmaya başladığımda okul uzatmalardaydı, sonra bitti, sonra doğuya atandım, sonra batıya geri geldim, falan filan. Çok değiştim tabii bu arada, para insanı değiştiriyor dostum! Bonkör oldum sefalet günlerim bitince mesela :D Aaa hesabı ben ödeyeyim moduna falan geçtim, para var huzur var tabi :p bir sürü ayakkabı aldım, bi ara topuklu ayakkabı aldım bi dünya baktım gördüm stiletto falan benlik değil, yepisyeni ayakkabıları dağıttım millete. spor ayakkabı candır arkadaşım ya, alışmadık ayakta stiletto vuruyor bi kere. neyse artık ayakkabı, kıyafet almaya da doydum zaten. olanları eskiteyim yeter. istediğim tüm kitapları alıyorum hâlâ, bi tek kitap almaya doyamıyorum galiba, hoş bu yaz okumak açısından hiç verimli geçmedi ama olsun kendi evime gidince bol bol okurum artık nasipse kısmetse mukadderatsa tabi. evet evet kendi evim var benim naaaberrrr :p evimi de pek bi seviyorum, canım evim, özledim. yazmayı bırakmamalıyım ya. hep yazmalıyım ben. inşallah hep yazarım artık. çünkü yazacak çok şey var. söyleyecek sözlerim bitmiyor. en yakın zamanda yeniden yazmak dileğiyle. bu pek bi günlük havasında oldu ama idare etsin okuyan varsa :))